Zalantza hauetan guztietan murgildurik nenbilanean, blogari izenburu bat ipini behar niola esan zidaten. Ez dakit zuentzat horrelako atakak nolakoak izango diren, baina une horretan neure burua erabat jokuz kanpo zegoela iruditu zitzaidan.

Izenburuaren kontuak zinemarekin, telebistarekin edo liburuak argitaratzen dituzten idazleekin lotu izan ditut betidanik. Beraz, eremu labainkorrean murgiltzen ari nintzelako sentsazioa nagusitu zen neure baitan, txarrerako edo onerako.

Dena den, sentsazio arraro horiek gainditu behar nituela erabaki nuen eta blogari zer motako izenburua jar niezaiokeen pentsatzen hasi nintzen. Gogoko dudan txokoa edo zerbait antzekoa izan behar zela garbi nuen, txoko horri kutsu pertsonala emateko asmoz.

Burmuinari astindu batzuk eman ondoren, Jentiletxerena guztiz egokia zela iruditu zitzaidan. Beharbada, Legazpin egongo da norbait izen honek duen txokoa non kokatzen den ez dakiena, baina gehiengo batek oso garbi jakingo du non dagoen.

Gure arbasoek “harri” horiek guztiak gune horretan pilatu bazituzten, zeozergatik izango zelakoan nago. Horren ondorioz, bertatik igaro naizen aldi bakoitzean nolabaiteko zirrara antzeman dut neure barnekaldean. Horren zergatia topatzea zaila egiten zait, beraz, nahiago dut ingurune horren berezitasunaz sinestea.

Urrats txiki hauek gauzatu ondoren, azken egun hauetan areagotu egin da interneterekiko dudan harridura. Hau da, abenduko Gidan Legazpin Blogosfera bat dagoela irakurri bezain laster, eztarrian nolabaiteko korapiloa sortu zaidala ezin uka.

Blogosfera horretan agertzen diren edukiak ikusteke ditudanez, ezinezkoa zait nolakoak diren zuzenki aipatzea. Hori bai, orain arte paper aurrean idaztera jartzen nintzenean somatzen nuen “bakardadea” bat-batean desagertu egin dela esango nuke. Eta ez pentsa arestian aipatu dudana eduki dezakedan irakurle kopuruarengatik esaten dudala, nire herrian, gutxienez, beste bost “ero” gehiago daudela antzemateko abagunea izan dudalako baizik. Beraz, gaurkoan “auzokide” hauekin zertxobait egotea gustatuko litzaidake. Errealitatean ezinezkoa denez, ordenagailuaren pantailaren aurrean eserita nagoela irudikatuko dut eta interaktibitatearen unibertsoan murgilduko naiz.

Sagua zapaldu bezain laster, “Baemenzan” blogarekin topo egin dut. Horren egilea zein den irakurri orduko, bertan agertuko dena zeharo interesgarria izango dela ziur nago. Herri oroimena erabat beharrezkoa delakoan nago, beraz, Joxeluis jarrai ezazu oroimen hori elikatzen. Ibilbide horri jarraituz, bat-batean oso ezagunak egiten zaizkidan marrazkiak ikusi ditut. “Ene Bada” garaietatik urte batzuk igaro diren arren, Josemak duen sormena ez dela agortu gauza nabaria da. Bizi garen gizarte zibil honetan parre egitea funtsezkoa dela uste dut, beraz, komikigile izateari ez laga Azpeitia jauna.

“Keinuak” irriparrak bezain garrantzitsuak direnez, Gurutzeren eta Errikarteren bloga erabat originala dela iruditzen zait, ikusleak bere ondorioak atera dezakeelako begiratzen duen irudi bakoitzetik. Zalantza dut irudi batek mila hitz baino gehiagoko balioa duen ala ez, baina irudiaren bitartez primeran hitz egin dezakezuela ukaezina da.

Herrian hamaika ekitaldi desberdin antolatzeaz gain, Legazpiko “Gazte Asanbladak” auzo berezi horretan azaltzeko gauzak dituela ikusteko parada izan dut. Urtemuga berezia ospatzen ari zaretenez, ZORIONAK bidaltzea nahiko nizueke eta urte askorako izan dadila. Suhiltzailearen semea izan arren, “Subeltza” izenburua nahiko erakargarria suertatu zait. Bertako partaidea musika kolektiboa dela jakin dudanean, Motxorrisimoren mugida etorri zait gogora. Baina, tira, urte batzuk igaro dira garai hartatik hona eta, abagunea aprobetxatuz, Elbereth taldeko musikariak zoriondu nahiko nituzke argitaratu duen CDa nahiko ona iruditu baitzait.

“Auzoko” partaideak zeintzuk diren eta norberak bere lorategia nola duen apainduta ikusi ondoren, heterogenoetasuna zeharo aberasgarria suerta daitekeelakoan nago. Beste aldetik, “auzokide” guztiak gazteon artean kokatzen dira, nahiz eta belaunaldi desberdinetakoak izan. Kasualitate hutsa izan daiteke, ea epe motzean beste belaunaldikoak ere “auzo” honetara inguratzen diren.

Oker ez banago hil honetan Nafarroa kaleko bizilagunek bazkaria izango dute, euren “labela” aldarrikatuz. Ospakizun horiek primeran daudelakoan nago, are gehiago gaurko gizartean norberekeria nola nagusitzen ari den kontuan edukiz gero.

Ez dakit blogarien arteko ospakizunak nolakoak izaten diren, baina birtualtasunaren eremutik haratago gauzatuko direla irudikatu nahiko nuke, mahai on batek duen xarma nabarmena baita.

Blogosfera biosfera baino gardenago egon dadin, arazo existentzial hauek “auzoko” batzarrean eztabaidatu beharko ditugu egunen batean. Edo agian, blogen arteko independentzi honi eutsi egin beharko diogu, Bakuninen jarraitzaile sutsuak izango bagina bezala.

URTEBERRI ON JENTIL GUZTIENTZAT!!!

(Idatzi hau, bistan denez, iazkoa da, baina ezin izan nuen lehenago argitaratu)

Beste ezer aipatu aurretik, elkartasuna adierazi didazuenei zintzoki eskertu nahi dizuet izan duzuen jarreragatik. Une zail horietan horrelako berotasuna jasotzea zenbateraino eskertzen den azaltzea ezinezkoa da, baina ziur egon zaitezkete izugarria izan zela neure baitan antzeman nuena. Banan banan eskertzea ezinezkoa denez, jaso itzazue guztiek besarkada handi bat.

Suposatuko duzuen bezala, espetxeratuta daramadan urte guzti hauetan hamaika borroka ikusteko aukera izan dut egon naizen patio desberdinetan. Borroka horiek gertutik ikusi arren, beste espazio batean gertatzen ari zirela iruditzen zitzaidan, preso arrunten asteko kontuak zirelako. Beraz, ez nuen sekula santan irudikatu ere egin, egun batean neri antzeko zerbait gertatuko zitzaidala eta, are gutxiago, besterik gabe erasotua izango nintzela.

Agerian geratu da erabat oker nengoela, nahiz eta batzuetan hau dena amesgaizto bat izan dela iruditu. Benetan horrela izatea gustatuko litzaidake, baina matrailezurrean dudan orbainak benetakoa izan dela adierazten du. Arrasto horrez gain, bi besoetan orbain txikiagoak ere baditut, erasotzailea gogoz eta amorruz aritu baitzen.

Goiz horretan neure seme Enekorekin telefonoz hitz egiten aritu nintzen. Urbiatik Aizkorrirako bidean harrapatu nuen. Berarekin hitz egitean, txoko horietan jotzen zuen haizea, txakurraren zaunka eta Enekoren deskribapenak barru barruan sentitzen nituen. Horri esker patio madarikatu honetatik ihes egitea lortu nuelakoan nago, sentzazio paregabeetan erabat murgilduta bainenbilen.

Horrelakoetan, nahiago izaten dut bakarrik egotea, eta hala nenbilen eguzkipean. Paretara ailegatu bezain laister, itzulia ematen hasi nintzen, baina ezin izan nuen burutu, bat batean sekulako kolpea nabaritu bainuen. Kolpe horren ondorioz, lurrera erori nintzen eta une horretan konturatu nintzen zer demontre gertatzen ari zen. Berehala, ahal izan nuen moduan, estali nituen nere gorputzaren gune arriskutsuenak, bizirauteko senaz bultzaturik. Erasoaldi osoak lau segundu iraun zuela esan zidaten, baina neretzat tarte amaigabea bihurtu zen. Anabasa guztia bukatu ondoren, ahotik sekulako odol-jarioa neukala ikusi nuen, odol hori nondik irteten zuen zehazki jakin gabe. Eritegira ninderamatenean gero eta ahulagoa nengoela sumatzen nuen eta nere burutik ideia txarrenak igaro ziren. Itxasoren eta Enekoren irudiak etorri zitzaizkidan gogora, eta horrek egoera zail horri aurre egiteko kemena eman zidan. Ondoren, eritetxerako bidaia kaxkarra, txakurren aldetik jasotako tratu zitala, eritetxeko langileen abegikortasuna eta abar luze bat gogoratzen ditut. Azalpen zehatza egitea luzeegia izango litzateke, erasoa eguerdiko ordubatean gertatu baitzen eta gaueko 9:30ean heldu nintzelako espetxera berriro. Zortzi ordu eta erdi horietan eskuburdinez lotuta eduki ninduten denbora osoan, piura horrekin balentriaren bat egingo nuen beldurrez edo.

Espetxera itzuli nintzenean, etxera telefonoz hots egin ala ez erabaki behar izan nuen, gau horretan familia osoa afaltzera elkartuko zela jakinda. Kanpotik ezer jakin aurretik, neure ahotik entzutea egokiagoa zela erabaki nuen azkenean. Horregatik, etxekoekin hitz egin eta nahiko ondo nengoela azaldu nien.

Gau horretan ezin izan nuen lorik egin, kolpeen ondorioz gorputza zeharo minberatuta neukalako. Horrez gain, gertatutakoaren zergatia bilatzen saiatzen nintzen, erasotzailearekin ez bainuen inolako harremanik eduki. Hurrengo goizean, patiora jaitsitakoan, txapelokerren semea zela jakin izan nuen. Halaber, ni erasotu ondoren, modulu horretan zeuden beste euskal preso politiko guztiengana ere jo zuela jakin izan nuen. Zorionez, haiengana aurrez aurre jo zuen eta euren burua defendatzeko aukera izan zuten.

Erasoaren erruduna erasotzailea bera izan arren, Espainiako komunikabideek Euskal Herriaren aurka daramaten jarrera intoxikatzaileak zerikusirik ere badu. Garai batean “¡A por ellos!” ozenki aldarrikatu zuten eta, harrezkero bide horri ekin diote. Norbaitek errealitatea puztutzen ari naizela pentsa dezake, baina hemengo egunkariak, erasoaren berria eman zuenean, gertaera horren zergatia hiru balizkoetan kokatzen zuen: neu estorsionatzaile bat nintzela, lehena; bigarrena, une oro euskal preso politikoa naizela barrez aldarrikatzen nuela patioan zehar; eta, hirugarrena, erasotzailea txapelokerren familiakoa zela. Zergatia oso garbi zegoen arren, nitaz eman nahi zuten irudia gertatutakoa justifikatzeko asmoz emana zegoela dirudi.

Ildo berean, 2004ko martxoaren 11n gertatutakoa ekarri behar dut gogora. Egun haietan euskaldunak gertakari latz haiekin zer ikusirik ez genuela soberan jakin arren, hainbat komunikabideek eta politikoek gure aurka jo zuten. Espetxe honetan funtzionario batzuk preso arruntak gure aurka xaxatzen aritu ziren, hiltzaile nazkagarriak ginela esanez. Une gogorrak igaro arren, zorionez ez zen inongo ezbeharrik gertatu, baina gure aurka ereindako herra-haziak fruituak eman dituztela ezin uka.

Horren ondorioz, Euskal Presoak Euskal Herriratzea edo estatus politikoa onartu behar digutela aldarrikatzen dugunean, dagozkigun eskubideak eskatzen ari garela gauza nabaria da. Alde batetik, euren legean agertzen dena bete dezatela, hau da, gure etxetik gertuen dagoen espetxean egotea. Horrela izanda, gure senideek eta lagunek ez lukete astero euren bizitza arriskuan jarri behar, errepideetan hainbat kilometro egiteak sekulako arriskua dakarrelako. Bestetik, inongo harrokeriarik gabe, baina euskal preso politikoak ez dugu preso arruntekin zer ikusirik. Ez dut uste beharrezkoa denik desberdintasun horiek non diren azaltzea, baina beste egun batean arituko gara lasaiago gai horretaz.

Oro har, erabat osatuta nagoela esango dizuet, nahiz eta noizbehinka aldamenean lehen ez zeuden “mamu” batzuk ntzeman. Adituek diotenez, horrelakoak gertatzea guztiz normala da. Beraz, lasaitasunez hartuko dut ahal dudan neurrian, eguneroko normaltasunera itzultzeko asmoz.

Zuekin hitz egitea oso ondo etorri zaidala aitortu beharrean nago. Zuengandik jaso dudanaren zati bat zuek ere jasotzea lortzen badut, askosaz gusturago geratuko nintzateke, elkar trukaketa honetan, gure arteko loturek bizirik dirautela azalean geratuko liratekeelako. Beraz, gaizki esanak barkatu eta ondo esanak zuek erabaki, kontuan hartu ala ez.