Zartako latza, ikaragarria. Ezertxo ez genekienentzako ez dago ezusteko okerragorik. Oroitzapen ederra gordeko diogu, beti irribarretsu: berriketan, bileretan ala postu baten atzean. Inor ez omen gara ezinbestekoak baina badira hutsune batzu betetzen zailagoak direnak. Maripazek halako bat utzi digu.

Aio Maripaz
Azkenen ez deu kafeik hartu.
Hurrengan izango al da!

Zure irribarre goxoak leundu ditu negu hotzetako tenperatura izoztu eta hezeak, Aizkorri magal honetan. Zure irribarreak arindu, haize hozkirriaren ufadak; eta urtu, elur zuriz eraikitako horma ezin erorizkoak.
Udaberriko lehen eguzki printzekin batera loratu izan dira beti zure adiskidetasuna eta elkartasuna. Egunak luzatu ahala handituz eta handituz horiek ere, txorien txio-txio doinuen erritmoan. Alai, ohi zenuen moduan.
Euskararekiko zure grinak bete ditu uda motzetako iluntze oparoak. Hizkuntza zaharraren izerdia xukatzeko zapi lanetarako prest beti. Arnasberrituta.
Eta, tamalez, oraindik ere egiteko franko zenituela... Oraintxe joan zara gure albotik, udazkeneko orbel artean.