Hona hemen, tartean Berrian, Oskarrek argitaratu duen gutuna:

GIZARTE ALOKAIRUA? EZ, MILA ESKER
Legazpiarra naiz, eta urteak dira Etxebideren zerrendetan izena eman nuela. Orain artean ez zait sekula ezertxo ere “tokatu”, baina duela egun batzuk Alokabideren jakinarazpen bat jaso dut, “gizarte” alokairuko etxebizitza bat egokitu zaidala esanez. Hasiera batean pozak zoratzen banengoen ere, hilero ordaindu beharreko kopurua ikustean, berehala zapuztu zitzaidan hasierako ilusioa. Zenbat uste duzue ordaindu behar dudala? Bada, 621 euro, alajaina! Eta ez pentsa, ez, enpresaburu handi baten soldata dudanik. Azken nomina 1.542’22 eurokoa izan da (zenbait hilabetetan, gainera, hortik beherakoa), eta 4 pertsonaren bizi-mantenua dago horren mende: emaztearena, bi seme-alabena eta neurea.

Ezker Batuak aho betean hitz egiten du gizarte alokairuari buruz, eta, beraz, izugarri gustatuko litzaidake Eusko Jaurlaritzako Etxebizitza Saileko arduradunek azaltzea posible ote den “gizarte” alokairu bat nire soldataren %40tik gorakoa izatea.

Zeri buruz ari naizen jakin dezazuen, argi esango dizuet orain alokairu libreko etxebizitza batean bizi garela, eta hilean 480 euro ordaintzen ditugula. Zentzuzkoa al da babes ofizialeko merkatua merkatu librea baino askoz ere garestiagoa izatea? Neurri horiekin nahi al dute gazteok geure kasa bizitzen jartzea, pixka bat aurreztea eta aurrerago etxebizitza librea erostea?

Etxebizitza Sailak berriro egin beharko luke bere alokairu politikaren plangintza; izan ere, sarri, ezer gutxi du “gizarte” kontzeptuak dakarren esanahitik. Esate baterako, hainbat zuzenketa faktore aplika litezkeela datorkit oraintxe burura: ez da gauza bera Donostian eta pareko hiriburuetan “gizarte” alokairua 621 eurokoa izatea (azken batean, hiriburuetako alokairu librea 800-1.000 euro inguruan dabil) edo kopuru hori Legazpiko “gizarte” alokairuari dagokiona izatea (etxebizitza libreko errentak zertxobait merkeagoak dira). Horregatik, ez zait batere harritzekoa iruditzen etxebizitza esleitu didaten atari berean beste etxebizitza bat sei hilabetean hutsik egon izana. Izan ere, lau hautagaiek uko egin diote bertan sartzeari. Pentsatzen dut pertsona horien egoera ere nirearen antzekoa izango dela. 

Eta hori guztia gutxi balitz bezala, are gehiago haserretzen naiz gure herriko salmenta erregimeneko babes ofizialeko etxebizitzekin gertatu diren zenbait irregulartasun ikusita.

Nago aipatutako arrazoiak aintzat hartzekoak direla, eta bada garaia gure “agintari-ordezkariek” gure gizartean etxebizitzekin dagoen arazoa konpontzeko moduari buruzko gogoeta egin dezaten. 

Oskar Salinas Plazaola

Legazpi